..หอบรักคืนเพราะคนเขาหน่าย
ออกจากเจียงฮาย
ด้วยความเงียบเหงา
นั่งรถมา น้ำตาไหลคลอเบ้า
ดูนาฬิกา ตีสี่กว่าแล้วเฮา
มาถึงเมืองพะเยา ฟ้าก็สางส่องมา

..แบกรักคืน เพราะเฮาไร้ค่า
ต่ำต้อยเพียงกา ไม่ควรคู่เขา
มานั่งชายกว๊าน เหมือนศาลาคนเศร้า
แล้วได้สบตา กับหนุ่มเมืองพะเยา
เหมือนจะปลอบใจเฮา ฮื้อลืมเขา หนุ่มคนเจียงฮาย

..อ้ายบอกฮื้อน้องนี้ลืมเขา
แล้วมาอยู่พะเยาจะเอาใจ๋กู๊อย่าง
บ่าวฮิมกว๊านอู้แต๊บ่หน่าย
บ่เหมือนบ่าวเจียงฮาย ตี๊ฮักง่ายหน่ายเร็ว
นาย น่อนายฟ้าคงจะสาง หากอ้ายมาปลอบใจ๋

..หอบรักคืนหวังปิ๊กตี้เก่า มาเจ๊อะหนุ่มพะเยา
ความเศร้าเริ่มหาย หากว่าพี่ชายเมืองพะเยาไม่หน่าย
ตั๋วน้องคนจนจะขอฝากใจ๋ก๋าย จะลืมหนุ่มเจียงฮาย
มาฮักอ้ายหนุ่มเมืองพะเยา