คัดลอกมาจาก ไดอารี่ของพี่ดี๋
http://www.lesla.com/diary/?u=webmaster&d=20050611
เพื่อให้เด็กรุ่นหลัง ได้ศึกษาและนำมาเป็นแบบอย่าง
คุณชิน ผู้ก่อตั้ง ธ.กรุงเทพ
ไปเยี่ยมญาติที่เมืองจีน
เมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมา... ตอนที่ประเทศไทยเพิ่งเริ่มเปิดสัมพันธไมตรีกับจีนแผ่นดินใหญ่แรกๆ คนจีนที่อาศัยในไทยเราก็กลับไปเยี่ยมญาติกันเยอะมาก เพราะตั้งแต่ประเทศจีนปิดประเทศตัวเอง คนจีนทั่วโลกก็ไม่สามารถกลับไปพบครอบครัวตัวเองได้เป็นเวลาหลายสิบปี
แต่ก่อนพ่อจะมีเพื่อนๆ มานั่งเล่นนั่งคุยที่บ้านเป็นประจำทุกวัน วันๆ พี่ก้อจะมีหน้าที่วิ่งไปสั่งกาแฟจากร้านอาโกมาส่งที่บ้าน เดี๋ยวคนนี้มา ก้อต้องวิ่งไปสั่งที คนโน้นมาก้อวิ่งไปสั่งที (น่าเบื่อมากๆๆๆๆ)
มีอยู่เรื่องนึงที่ได้ยินเพื่อนพ่อคุยกัน ก็เลยอยากเอามาเล่าให้ทุกคนฟัง... เป็นเรื่องที่คนจีนพูดถึงคุณชินที่เป็นผู้ก่อตั้งธนาคารกรุงเทพ
ตอนนั้นคนจีนคนไหนที่ไปเยี่ยมญาติกลับมา ก็จะมาเล่าสู่กันฟังว่า ดีใจ... ที่ได้พบพ่อ แม่ พี่น้อง ลูกหลาน และญาติๆ จนร้องห่มร้องไห้กันใหญ่ และทุกคนก็ลงท้ายเหมือนกันคือ เอาเงินเอาทอง ของใช้ต่างๆ แจกญาติๆ และเพื่อนๆ ใกล้บ้าน จนหมด แทบจะกลับมาตัวเปล่า เป็นอันว่าครบสูตรการไปเยี่ยมญาติที่เมืองจีน
นอกจากแจกเงินแจกทองกันแล้ว บางคนก้อขนเงินไปสร้างบ้านให้ญาติๆ ตัวเองด้วย มันเป็นการใช้เงินเพื่อความสุขและความภูมิใจของคนจีนเหล่านี้
พ่อดี๋ก้อเป็นหนึ่งที่ขนเงินขนทองไปแจกจ่ายและสร้างบ้านไปสองหลังให้ญาติ และหลานๆ และยังรู้มาอีกว่าไปสร้างโรงเรียนที่บ้านเกิด
ที่รู้ (แต่ไม่เคยไปเห็น) ก็คือเอารูปทั้งครอบครัวของพี่ (แบบรูปเดี๋ยว) ไปติดเป็นที่โรงเรียนนั้น แต่ที่ติดใจก้อตรงรูปของดี๋ที่เอาไปติดน่ะ... ใส่กระโปรงเป็นหญิงสาวด้วยอ่ะจิ... เออ... ไม่กล้าไปเยี่ยมโรงเรียนนั้นอ่ะ... แบบว่าอาย... 55555555555
เอาล่ะ... กลับมาพูดถึงเรื่งตามหัวข้อต่อ...
เค้าเล่ากันว่าก่อนที่คุณชินจะกลับไปเยี่ยมญาติ ก็มีข่าวแพร่กระจายไปทั่งหมู่บ้าน (หลายหมู่บ้าน) ว่าคุณชินที่ร่ำรวยจากการเป็นเจ้าของธนาคารจะกลับไปเยี้ยมบ้านเกิด
แน่นอนว่าทุกคนก้อจะมาต้อนรับ เผื่อได้รับแจกเงิน
พอวันที่คุณชินเดินทางไปถึงบ้านเกิด ปรากฎว่าคนมารอรับเยอะมาก ตามธรรมเนียมของคนจีน เค้าจะเอาส้มมาให้เพ่อเป็นสัญลักษณ์ของการต้อนรับ
คุณชินเองก็ต้องทราบอยู่แล้วว่า จะมีคนมาต้องรับเยอะ บ้างก็มาต้อนรับด้วยใจ บ้างก้อมาต้อนรับด้วยความหวังว่าจะได้รับแจกเงินทองบ้าง
วันนั้นทุกคนที่มาต้อนรับคุณชิน ท่านก็แจกนามบัตรให้คนละใบ นามบัตรคนละใบเท่านั้น... เท่านั้นจริงๆ...
บางคนได้รับนามบัตรก็ทิ้งและด่าลับหลังว่าเป็นเศรษฐีขี้งก ขี้เหนียว เค็ม เรียกว่าด่าว่าสารพัด ต่อว่าต่อขานกันลับหลังทุกรูปแบบ พูดกันว่ามาเมืองจีนทั้งที ไม่แจกเงิน แต่ดันแจกนามบัตรใบเดียว พูดกันตรงๆ ก็คือ ไม่ได้ดั่งหวังก็เลยพาลโกรธเกลียดท่าน แต่บางคนพอได้รับนามบัตร เป็นปลื้มและดีใจ เก็บนามบัตรไว้ชื่นชม
แต่ที่ทราบมาส่วนมากจะทิ้งนามบัตรท่านทันที ทำให้ด้านหน้าที่จัดให้พบมีนามบัตรของท่านมากมายเกลื่อนพื้น
หลังจากนั้น ท่านก้อเที่ยวบ้านเกิด พบญาติถ้วนหน้าอยู่หลายวัน
จนวันสุดท้ายก่อนที่ท่านจะเดินทางออกจากเมืองจีน ท่านก้อให้คนไปประกาศว่าคนที่มีนามบัตรของท่าน ให้มาพบท่านด้วย แล้วท่านก้อแจกเงินให้กับคนเหล่านี้
เพราะรู้ว่าคนเหล่านี้แหละที่มาพบท่านด้วยใจ และชื่นชมท่านจริงๆ
เป็นยังไงล่ะ!!! เจอลูกเล่นนักธุรกิจ....
พี่ไม่เคยลืมเรื่องนี้เลย ถึงแม้จะได้ยินมานานมากแล้วก็ตาม ชื่นชมในตัวคุณชินมาก
เรื่องที่เล่ามานี้ เป็นเรื่องที่เล่าต่อๆ มา จะจริงหรือไม่ พี่ไม่รู้ แต่วงการคนจีนในไทยเมื่อปลายสิบปีที่แล้วเค้าเล่ากันทั่ว
ไว้นึกเรื่องอะไรดีดีได้อีก จะมาเล่าให้ฟังอีกนะ
.
http://www.lesla.com/diary/?u=webmaster&d=20050611
เพื่อให้เด็กรุ่นหลัง ได้ศึกษาและนำมาเป็นแบบอย่าง
คุณชิน ผู้ก่อตั้ง ธ.กรุงเทพ
ไปเยี่ยมญาติที่เมืองจีน
เมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมา... ตอนที่ประเทศไทยเพิ่งเริ่มเปิดสัมพันธไมตรีกับจีนแผ่นดินใหญ่แรกๆ คนจีนที่อาศัยในไทยเราก็กลับไปเยี่ยมญาติกันเยอะมาก เพราะตั้งแต่ประเทศจีนปิดประเทศตัวเอง คนจีนทั่วโลกก็ไม่สามารถกลับไปพบครอบครัวตัวเองได้เป็นเวลาหลายสิบปี
แต่ก่อนพ่อจะมีเพื่อนๆ มานั่งเล่นนั่งคุยที่บ้านเป็นประจำทุกวัน วันๆ พี่ก้อจะมีหน้าที่วิ่งไปสั่งกาแฟจากร้านอาโกมาส่งที่บ้าน เดี๋ยวคนนี้มา ก้อต้องวิ่งไปสั่งที คนโน้นมาก้อวิ่งไปสั่งที (น่าเบื่อมากๆๆๆๆ)
มีอยู่เรื่องนึงที่ได้ยินเพื่อนพ่อคุยกัน ก็เลยอยากเอามาเล่าให้ทุกคนฟัง... เป็นเรื่องที่คนจีนพูดถึงคุณชินที่เป็นผู้ก่อตั้งธนาคารกรุงเทพ
ตอนนั้นคนจีนคนไหนที่ไปเยี่ยมญาติกลับมา ก็จะมาเล่าสู่กันฟังว่า ดีใจ... ที่ได้พบพ่อ แม่ พี่น้อง ลูกหลาน และญาติๆ จนร้องห่มร้องไห้กันใหญ่ และทุกคนก็ลงท้ายเหมือนกันคือ เอาเงินเอาทอง ของใช้ต่างๆ แจกญาติๆ และเพื่อนๆ ใกล้บ้าน จนหมด แทบจะกลับมาตัวเปล่า เป็นอันว่าครบสูตรการไปเยี่ยมญาติที่เมืองจีน
นอกจากแจกเงินแจกทองกันแล้ว บางคนก้อขนเงินไปสร้างบ้านให้ญาติๆ ตัวเองด้วย มันเป็นการใช้เงินเพื่อความสุขและความภูมิใจของคนจีนเหล่านี้
พ่อดี๋ก้อเป็นหนึ่งที่ขนเงินขนทองไปแจกจ่ายและสร้างบ้านไปสองหลังให้ญาติ และหลานๆ และยังรู้มาอีกว่าไปสร้างโรงเรียนที่บ้านเกิด
ที่รู้ (แต่ไม่เคยไปเห็น) ก็คือเอารูปทั้งครอบครัวของพี่ (แบบรูปเดี๋ยว) ไปติดเป็นที่โรงเรียนนั้น แต่ที่ติดใจก้อตรงรูปของดี๋ที่เอาไปติดน่ะ... ใส่กระโปรงเป็นหญิงสาวด้วยอ่ะจิ... เออ... ไม่กล้าไปเยี่ยมโรงเรียนนั้นอ่ะ... แบบว่าอาย... 55555555555
เอาล่ะ... กลับมาพูดถึงเรื่งตามหัวข้อต่อ...
เค้าเล่ากันว่าก่อนที่คุณชินจะกลับไปเยี่ยมญาติ ก็มีข่าวแพร่กระจายไปทั่งหมู่บ้าน (หลายหมู่บ้าน) ว่าคุณชินที่ร่ำรวยจากการเป็นเจ้าของธนาคารจะกลับไปเยี้ยมบ้านเกิด
แน่นอนว่าทุกคนก้อจะมาต้อนรับ เผื่อได้รับแจกเงิน
พอวันที่คุณชินเดินทางไปถึงบ้านเกิด ปรากฎว่าคนมารอรับเยอะมาก ตามธรรมเนียมของคนจีน เค้าจะเอาส้มมาให้เพ่อเป็นสัญลักษณ์ของการต้อนรับ
คุณชินเองก็ต้องทราบอยู่แล้วว่า จะมีคนมาต้องรับเยอะ บ้างก็มาต้อนรับด้วยใจ บ้างก้อมาต้อนรับด้วยความหวังว่าจะได้รับแจกเงินทองบ้าง
วันนั้นทุกคนที่มาต้อนรับคุณชิน ท่านก็แจกนามบัตรให้คนละใบ นามบัตรคนละใบเท่านั้น... เท่านั้นจริงๆ...
บางคนได้รับนามบัตรก็ทิ้งและด่าลับหลังว่าเป็นเศรษฐีขี้งก ขี้เหนียว เค็ม เรียกว่าด่าว่าสารพัด ต่อว่าต่อขานกันลับหลังทุกรูปแบบ พูดกันว่ามาเมืองจีนทั้งที ไม่แจกเงิน แต่ดันแจกนามบัตรใบเดียว พูดกันตรงๆ ก็คือ ไม่ได้ดั่งหวังก็เลยพาลโกรธเกลียดท่าน แต่บางคนพอได้รับนามบัตร เป็นปลื้มและดีใจ เก็บนามบัตรไว้ชื่นชม
แต่ที่ทราบมาส่วนมากจะทิ้งนามบัตรท่านทันที ทำให้ด้านหน้าที่จัดให้พบมีนามบัตรของท่านมากมายเกลื่อนพื้น
หลังจากนั้น ท่านก้อเที่ยวบ้านเกิด พบญาติถ้วนหน้าอยู่หลายวัน
จนวันสุดท้ายก่อนที่ท่านจะเดินทางออกจากเมืองจีน ท่านก้อให้คนไปประกาศว่าคนที่มีนามบัตรของท่าน ให้มาพบท่านด้วย แล้วท่านก้อแจกเงินให้กับคนเหล่านี้
เพราะรู้ว่าคนเหล่านี้แหละที่มาพบท่านด้วยใจ และชื่นชมท่านจริงๆ
เป็นยังไงล่ะ!!! เจอลูกเล่นนักธุรกิจ....
พี่ไม่เคยลืมเรื่องนี้เลย ถึงแม้จะได้ยินมานานมากแล้วก็ตาม ชื่นชมในตัวคุณชินมาก
เรื่องที่เล่ามานี้ เป็นเรื่องที่เล่าต่อๆ มา จะจริงหรือไม่ พี่ไม่รู้ แต่วงการคนจีนในไทยเมื่อปลายสิบปีที่แล้วเค้าเล่ากันทั่ว
ไว้นึกเรื่องอะไรดีดีได้อีก จะมาเล่าให้ฟังอีกนะ
.