พี่พบเนื้อนวลมานั่งเรือด่วนสายบ้านแพน
เราต่างรักกันเหมือนแฟนเมื่อเรือด่วนแล่นถึงเมืองปทุม
เรือด่วนวิ่งไปเหมือนหัวใจพี่ตกหลุม
พี่หลงรักแม่เนื้อนุ่มแม่ค้าสาวชาวบ้านแพน

ไม่เห็นเนื้อนวลพี่นั่งคร่ำครวญใจวกเวียน
คอยดักน้องที่ท่าเตียนทุกเที่ยวเรือเปลี่ยนไม่เห็นหน้าแฟน
เรือด่วนกลับไปเหมือนหัวใจพี่ปวดแสน
ไม่พบหน้าแม่เนื้อแน่นแม่ค้าบ้านแพนสาวในตาคม

เฝ้ามองมองหาแม่ค้าหน้านวล
ทุกเที่ยวเรือด่วนไม่เห็นนวลน้องพี่หมองตรม
เคยเห็นแม่ค้าตาคมมาซื้อลำใยเงาะส้ม
อีกทั้งขนมไปขายเสมอ

แม่ค้าหน้านวลเคยนั่งเรือด่วนสายบ้านแพน
ใยหลบหน้าตาหนีแฟนเห็นเรือด่วนแล่นคิดถึงแต่เธอ
เคยฝากจดหมายนายท้ายเรือให้เสมอ
พี่หลงคอยคอยน้องเก้อเฝ้าหลงคอยเธอท่าเตียนทุกวัน